Vandaag heb ik mijn eerste echt werkdag achter de rug. Gisteren heb ik een introductiedag gehad waarin me van alles verteld is over het ziekenhuis in het algemeen, de geschiedenis, de cijfers, de dingen waar ze hier vooral trots op zijn enz. Het Anthonius ziekenhuis is het ziekenhuis waar het meeste opgeleid wordt (buiten de acedemische ziekenhuizen) en tijdens de introductie werd je vooral gestimuleerd aan je leidinggevende te vragen om cursussen want er is altijd wel een mouw aan t passen. Ik ben al als leerling aangenomen dus ik zal nog maar ff niet om cursussen vragen want daar ben ik de komende tijd toch nog wel eventjes zoet mee. 's middags hebben we nog de nodige instructie's over veiligheid, het BHV-team, en wat te doen bij calamiteiten.
Vandaag is me vertelt dat ik, afhankelijk van hoe de eerste periode gaat verlopen in december of in februari ga beginnen met de CCU opleiding. En daarna krijg ik nog een cursus over stralingshygiene. In de tussentijd word ik aan de hand van een praktijkmap wegwijs gemaakt op de afdeling.
Vanmorgen werd ik voorgesteld aan een van de drie werkbegeleiders waar ik de komende 6 weken aan gekoppeld ben op de catheterisatiekamer. Dat is de kamer waar eigenlijk alleen CAG's worden verricht. Ik heb vandaag eerst nog zaken geregeld als het maken van een foto voor mijn bagde, een sleutel voor mijn kluisje (kan ik ook nog een leuke anekdote over vertellen, kom ik nog op terug), sleutel voor de afdeling waarmee ik op het teamleidershok kan en op het voorraad hok. Hier staan nogal wat waardevolle spullen waar niet iedereen zomaar aan mag komen. En ik heb eigen uniformen gepast. Iedereen heeft uniformen voor algemeen gebruik en ik krijg toch eigen uniformen blijkbaar.
Na de zaakjes van hierboven te hebben gehad is mijn begeldster begonnen met het uitleggen van de administratie. Patienten worden hier op 3 verschillende systemen ingevoerd. Een patiënt die komt voor een CAG moet ingevoerd worden gewoon voor registratie, dit wordt later dan ook weer gebruikt voor de financien enzo. en dan moet de patient natuurlijk ingevoerd worden in de Rö-apparatuur en omdat er tijdens het onderzoek continu bewaakt wordt moet hij via de monituur geregistreerd worden. De systemen zij nog niet echt met elkaar verbonden, is wel ooit de bedoeling maar dat is momenteel nog niet omdat ze in fases over willen stappen om het nog een beetje overzichtelijk houden ofzo. verder ben ik ook al een beetje bezig met voorbereiding en ik steek mijn armen maar uit de mouw bij kleine dingen ik wel meen te kunnen, en verder niet zoveel verantwoordelijkheid en bekwaamheid vragen, want stil zitten lukt me toch niet.
Het bevalt me prima en ik heb er wel vertrouwen in dat dat nog wel ff zo blijft. Ik denk dat het echt nog wel gaat komen dat ik even niet meer weet hoe ik het allemaal moet gaan redden in dit ene jaar, Maar ik ben super goed opgevangen en de begeleiding ziet er zoals ik het nu kan overzien erg goed uit. Ik ben de jongste op de afdeling, de enige leerling en ik heb 3 begeleiders... wat wil je nog meer...
O ja ik had nog een anekdote over de sleutel van mijn kluisje beloofd:
Vanmorgen kreeg ik de sleutel voor mijn kluisje en mijn afdelingshoofd zei dat ik kastje 78 had gekregen. Maar omdat er zoveel op je afkomt had ik het maar half gehoord eigenlijk en ik vroeg nog maar even voor de zkerheid: je zei dat nr 78 toch?? Na een kopje thee ging ik met mijn begeleidster naar het kleedhok, naar het kastje met het nummer wat ik meende wat ik had... Maar de sleutel paste niet. mmmm nu begon ik toch ff aan mezelf te twijfelen en werd ik een beetje zenuwachtig om de eerste blunder die ik bleek te maken bij mijn begeleidster door gewoon niet te kunnen onthouden welk kluisnummer ik had...
Ik dacht, had ie dan toch 76 gezegd... dus ik die proberen.. maar nee lukte ook niet. Mijn begeleidster zei, doe jij maar vast je uniform aan... dan ga ik wel even vragen welk nummer je ook alweer had. Ik kroop schamend in mijn uniform in en hoopte dat ik niet te dom over gekomen was...
Bij terugkomst bleek ik toch niet zo dom te zijn geweest... ik was helemaal opgelucht toen mijn begeleidster zei dat mijn leidinggevende mij gewoon de verkeerde sleutel gegeven had.. in het sleutelkastje hing de sleutel van kastje 78 nog...
Zo nu weten jullie ook welk kluisje van mij is. Dus mochten jullie ooit op dat kleedhok komen dat weet je waar de buit ligt.